Menu

Św. Jan Paweł II

Papież przełomów, myśliciel i filozof, człowiek kultury i sztuki, poeta i aktor, miłośnik gór, człowiek pokoju i dialogu, niestrudzony pielgrzym, inspirator przemian na świecie, mistyk, człowiek wiary – JAN PAWEŁ II.

DZIECIŃSTWO I MŁODOŚĆ

Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 roku w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Miał starszego o 14 lat brata Edmunda, a jego siostra Olga zmarła tuż po urodzeniu. Karol został ochrzczony 20czerwca 1920 roku. Rodzina Wojtyłów wiodła skromne życie. Ojciec, porucznik, był urzędnikiem administracji wojskowej. Matka prowadziła dom. W domu Wojtyłów panowała religijna atmosfera, a oni sami cieszyli się szacunkiem wśród mieszkańców. W Wadowicach mieszkała wówczas liczna społeczność żydowska.Gdy Karol miał dziewięć lat, zmarła jego matka. Trzy lata później zmarł jego brat Edmund, który był lekarzem i zaraził się od pacjentki szkarlatyną w szpitalu w Bielsku-Białej.W 1930 roku rozpoczął naukę w I Państwowym Gimnazjum Męskim im. Marcina Wadowity w Wadowicach. W pierwszej klasie gimnazjum, wstąpił do kółka ministranckiego prowadzonego przez księdza Kazimierza Figlewicza. W latach gimnazjalnych objawił się także talent pisarski i aktorski Karola. Chętnie grał w piłkę nożną, szczególnie na pozycji bramkarza.Po zdaniu egzaminu maturalnego w 1938 roku, Karol Wojtyła rozpoczął studia polonistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim i w związku z tym wraz z ojcem przeprowadził się do Krakowa. Zamieszkali przy ulicy Tynieckiej 10 w dwóch pokoikach w suterenie. Filologia polska na Uniwersytecie Jagiellońskim przeżywała wówczas okres swojej świetności, tworząc doskonałe środowisko do rozwoju intelektualnego.

CZAS WOJNY

Nadszedł 1 września 1939 roku. 6 września wojska niemieckie wkroczyły do Krakowa. 6 listopada 1939 roku zamknięto Uniwersytet Jagielloński, a profesorów wywieziono do obozu Sachsenhausen. Karol znalazł pracę w Zakładach Chemicznych „Solvay” w Borku Fałęckim. Ciężka praca w kamieniołomach dawała względne bezpieczeństwo, gdyż Niemcy uznawali zakład za potrzebny.Na początku 1941 roku ojciec Wojtyły zachorował. Gdy 18 lutego Karol, który się nim opiekował, wrócił do domu, zastał swego ojca martwego. Tę śmierć odczuł bardzo boleśnie. W 1942 roku Wojtyła podjął decyzję o wstąpieniu do tajnego seminarium duchownego.

POSŁUGA KAPŁAŃSKA I BISKUPIA

Po wojnie, w sierpniu 1946 roku Wojtyła ukończył celująco czteroletnie studia teologiczne. 1 listopada z rąk kardynała Sapiehy otrzymał święcenia kapłańskie, a następnie odprawił swoją pierwszą mszę świętej w krypcie św. Leonarda na Wawelu. 15 listopada udał się do Rzymu, aby podjąć studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim – Angelicum. Po powrocie do kraju Wojtyła został skierowany do niewielkiej miejscowości Niegowić. Był wikariuszem w parafii. Po 13 miesiącach kardynał Sapieha przeniósł wikarego do parafii św. Floriana w Krakowie. Wojtyła cieszył się sympatią wiernych, w szczególności młodzieży, dla której prowadził duszpasterstwo. Na przeprowadzane przez niego rekolekcje przychodziły setki osób. Jeździł z młodymi na pielgrzymki, wędrówki górskie i spływy kajakowe. Studenci skupieni wokół księdza, a potem biskupa Wojtyły tworzyli tzw. Środowisko, a do ich duszpasterza przylgnął przydomek „Wujek”.Wkrótce Wojtyła zaczął również wykładać na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie po dwóch latach objął Katedrę Etyki. W lipcu 1958 roku nadeszła z Rzymu decyzja Piusa XII dotycząca powołania Wojtyły na biskupa pomocniczego archidiecezji. Mając 38 lat, Karol Wojtyła został najmłodszym polskim biskupem. Nowy krakowski biskup przyjął za dewizę słowa: „Totus Tuus” (Cały Twój), zaczerpnięte z pism Ludwika Marii Grignon de Montforta, które oznaczały całkowite oddanie się w opiekę Maryi i poprzez nią Chrystusowi. Pozostały one także dewizą papieża Jana Pawła II.30 grudnia 1963 r. papież Paweł VI poinformował bp. Wojtyłę telefonicznie o nominacji na stanowisko arcybiskupa metropolity krakowskiego. 26 czerwca 1967 roku papież Paweł VI mianował abp. Wojtyłę kardynałem.

PONTYFIKAT JANA PAWŁA II

Głosowanie przeprowadzone 16 października 1978 roku wskazało na nowego papieża Karola Wojtyłę. 22 października odbyła się inauguracja pontyfikatu. W czasie homilii wypowiedział słynne słowa: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi”.Pontyfikat Jana Pawła II trwał 26 lat i 5 miesięcy (trzeci pod względem długości w historii). Papież Polak wprowadził Kościół w nowe tysiąclecie, przyczynił się do obalenia systemu komunistycznego, podróżował z orędziem pokoju po całym świecie, bronił praw rodziny i dzieci nienarodzonych, troszczył się o ubogich, chorych i starszych, zainicjował Światowe Dni Młodzieży, ogłosił nowy Kodeks Prawa Kanonicznego oraz Katechizm Kościoła Katolickiego, zawierzył cały świat Matce Bożej oraz Bożemu Miłosierdziu, spotykał się z wyznawcami różnych wyznań i religii.

Odbył 104 zagraniczne podróże apostolskie.Beatyfikował 1338 i kanonizował 482Sługi Boże z całego świata

ŚMIERĆ I PROCES KANONIZACYJNY.

Zmarł 2 kwietnia 2005 r. o godzinie 21.37. Benedykt XVI beatyfikacji dokonał 1 maja 2011 roku papież Benedykt XVI. Na datę liturgicznego wspomnienia bł. Jana Pawła II wybrano dzień 22 października, przypadający w rocznicę uroczystej inauguracji pontyfikatu papieża Polaka.

 

Kanonizacji Jana Pawła II dokonał papież Franciszek w niedzielę Bożego Miłosierdzia, 27 kwietnia 2014 r. w Rzymie.

Święty Józef

Święty Józef (hebr. Jehosep – Bóg przydał) był, zgodnie z przekazami Ewangelii, mężem Maryi. Pracował jako wyrobnik, czyli rzemieślnik od naprawy narzędzi rolniczych, przedmiotów drewnianych itp. W Piśmie świętym poświęcono mu łącznie 26 wierszy. Ewangeliści nie zanotowali jednak żadnego słowa, wypowiedzianego przez Józefa. Wspominany jest natomiast w ramach opisu zdarzeń poprzedzających zaślubiny z Maryją, przy spisie ludności zarządzonym przez cesarza Augusta, przy relacji o narodzinach Jezusa, w opisie ofiarowania Jezusa w świątyni oraz przy wzmiance o ucieczce do Egiptu i o powrocie do Nazaretu. Wzmianki o św. Józefie znajdujemy też w apokryfach pochodzących z drugiego wieku chrześcijaństwa.


Św. Józef wywodził się z królewskiego rodu Dawida. Mimo wysokiego pochodzenia nie posiadał żadnego majątku i zarabiał na życie pracą jako cieśla oraz stolarz. Był zaręczony z Maryją. Kiedy dowiedział się o tym, że oczekuje Ona dziecka, uwierzył w cudowne poczęcie i nie oddalił Jej, a wręcz odwrotnie – z polecenia anioła wziął Maryję do siebie, do domu w Nazarecie. Był świadomy, że dziecko, którego spodziewa się jego narzeczona, nie jest jego potomkiem. Józef nie był bowiem ojcem Chrystusa według ciała, ale według prawa żydowskiego jako prawomocny małżonek Maryi.


Po raz ostatni Józef pojawia się na kartach Pisma Świętego podczas pielgrzymki z dwunastoletnim Jezusem do Jerozolimy (czyli w epizodzie dotyczącym ofiarowania w świątyni). W życiu dorosłego Jezusa postać św. Józefa już się nie pojawia, stąd większość biblistów uważa, że umarł prawdopodobnie jeszcze przed publicznym wystąpieniem Zbawiciela. Data i okoliczności jego śmierci pozostają jednak nieznane.


W pismach Ojców Kościoła i innych pisarzy chrześcijańskich św. Józef przedstawiany jest jako mężczyzna o wyjątkowej cnocie, np. Orygenes określał go „mężem sprawiedliwym”. Kościół stawia Józefa jako przykład całkowitego oddania i poświęcenia swojej rodzinie.


Liturgiczne wspomnienie św. Józefa po raz pierwszy spotykamy w Kościele wschodnim w IV wieku. Na Zachodzie obchody sięgają VIII w. Obecnie Kościół rzymskokatolicki oddaje św. Józefowi cześć dwukrotnie w ciągu roku liturgicznego: 19 marca - jako Oblubieńcowi Matki Bożej oraz 1 maja - jako patronowi ludzi pracujących (święto Józefa Rzemieślnika). Ponadto cały marzec jest poświęcony św. Józefowi, a dniem tygodnia, w którym się go wspomina, jest środa.

 


Św. Józef jest patronem Kościoła powszechnego. Jest również patronem małżonków i rodzin chrześcijańskich, ojców, sierot, cieśli, wszystkich pracujących i uciekinierów. Wzywany jest także jako orędownik umierających i patron dobrej śmierci; W Polsce św. Józef jest patronem aż 264 kościołów.

8 grudnia - Niepokalane Poczęcie NMP

Dogmat o Niepokalanym Poczęciu

Najświętszej Maryi Panny

 

To twierdzenie teologiczne definiujące szczególny stan świętości będący przywilejem Marii z Nazaretu, ogłoszone w Kościele katolickim 8 grudnia 1854 roku przez Piusa IX jako dogmat wiary.

Ta prawda wiary jest częścią szerszego zagadnienia konsekwencji grzechu pierwszych rodziców Adama  i Ewy (grzech pierworodny), którym została objęta cała ludzkość. Katolicka refleksja teologiczna przyjmuje, że łaska niepokalanego poczęcia predysponowała Maryję do permanentnej przyjaźni z Bogiem, zdolności niezwykle łatwego wchodzenia z nim w autentyczny kontakt i oświecała jej umysł wiedzą wlaną, która skłaniała ją do wybierania zawsze tego,  o doskonalsze. Skutkiem tej łaski była żywa wiara: najdoskonalsze wypełnianie przez Marię Dekalogu i największego z przykazań, czyli przykazania miłości Boga i bliźniego.

Święty Mikołaj

Każdego roku w grudniu roi się od Mikołajów. Chodzą po ulicach wielkich metropolii i po wiejskich drogach, odwiedzają domy katolickie i prawosławne,
a nawet protestanckie,
w których nie wierzy się
w świętych. Ba! Mikołaja spotkać można także na ulicach współczesnego Babilonu: w wielkich laickich metropoliach. Patrzy na nas z telewizora i komputerowego monitora. W czerwonym płaszczu, w czerwonej czapie z pomponem i w ciepłych butach, również czerwonych. Przypomina bardziej krasnala wielkoluda niż biskupa.

Tylko w nielicznych miejscach spotkać można prawdziwego św. Mikołaja, który na głowie ma mitrę, w ręku pastorał; przywdziany w strój biskupi,
z nieodłącznym workiem na plecach z prezentami. Można było spotkać kiedyś (nie wiemy czy dzisiaj) takiego Mikołaja w Jaśliskach, w Beskidzie Niskim, jak szedł na piechotę wieczorem przez niegdysiejszy rynek miasteczka i stukał pastorałem do drzwi domostw. Towarzyszyły mu dwa anioły. To był Mikołaj prawdziwy – św. Mikołaj! Reszta Mikołajów te z Disneylandu i te z super- i hipermarketów, i ten który parę lat temu przybył do Polski podobno z bieguna północnego – są po prostu wypaczeniem świętej postaci. Rzecz ciekawa, św. Mikołaj nie skomercjalizował się na Wschodzie, mimo iż próbowano go zastąpić, także i u nas – Dziadkiem Mrozem. Pozostaje tam wciąż dobrym biskupem, mającym staranie o swych czcicieli; będącym dla nich światłem, które nadal rozprasza mroki współczesnego egoizmu. Nie sposób wyobrazić sobie prawosławnego domu bez jego ikony. Biskup ze Wschodu czerpał swą moc z serca i miłości do Boga, któremu zaufał. Współcześni Mikołajowie często robią po prostu biznes; są do wynajęcia za pieniądze. Wypaczają też sens Bożego Narodzenia. Tak naprawdę niczego nie dają od siebie. Ich dobroczynność to po prostu show, za który płacą rodzice. Biskup Mikołaj to symbol bezinteresowności i miłości bliźniego, natomiast amerykański Mikołaj to po prostu czysta komercja, która na sklepowych półkach obecna jest już długie miesiące przed grudniem.

Co my katolicy dzisiaj wiemy o św. Mikołaju? Prawie nic. Tylko tyle, że przynosi prezenty. Ale św. Mikołaj nie przynosił prezentów grzecznym dzieciom. Mikołaj pomagał ludziom w potrzebie i czynił to zawsze ochoczo i anonimowo. Bez rozgłosu.

Obrońca wiary - Święty Mikołaj otaczany jest szczególną czcią. Czczą go nie tylko chrześcijanie, ale również muzułmanie. W prawosławiu zajmuje trzecie miejsce: po Bogarodzicy i św. Janie Chrzcicielu. Powodem szczególnej czci oddawanej Biskupowi, który nie pozostawił po sobie żadnych dzieł teologicznych ani pism, jest najwyraźniej to, że Kościół widzi w nim uosobienie dobrego pasterza, obrońcy ubogich i potrzebujących. Jako niestrudzony i bezkompromisowy obrońca wiary, Mikołaj był jednocześnie „łagodny i delikatny w swym usposobieniu oraz pokorny duchem”. Nie był wyniosłym i niedostępnym biskupem, ale dobrym i kochającym ojcem, gotowym w każdej chwili przyjść z pomocą tym, którzy go wzywają. Co tu dużo mówić, czasem brakuje dziś Kościołowi takich świętych Mikołajów, takich biskupów. Życie św. Mikołaja nie obfitowało jedynie w cudowności, miało także swój realny, często bolesny aspekt. Bynajmniej nie było podobne do „życia” św. Mikołaja, jakiego znamy z dzieciństwa. Św. Grzegorz I Wielki (papież) podaje, że Biskupa Miry nie ominęło cesarskie więzienie. Przebywał w nim od początku IV wieku do roku 313.

Wybrany na biskupa miasta Miry - (obecnie Demre w południowej Turcji) podbił sobie serca wiernych nie tylko gorliwością pasterską, ale także troskliwością o ich potrzeby materialne. Cuda, które czynił, przysparzały mu większej jeszcze chwały. Swoich wiernych otaczał troskliwością, bronił przed błędną świecką nauką, wzywał do moralności, chrześcijańskich zasad życia i wspomagał w każdy nadarzający się sposób. „Księga czynów” nadzwyczajnych i cudownych na rzecz bliźnich imponuje liczbą i rodzajem wydarzeń. Pewnego razu gubernator Miry przyjąwszy łapówkę zgodził się wydać na śmierć trzech niewinnych ludzi. Gdy kat miał już pozbawić ich życia, pojawił się biskup Mikołaj i powstrzymał od wykonania wyroku, a następnie zwrócił się do gubernatora z tak przekonującą mową, że ten przyznał się do swego występku i poprosił o wybaczenie. Innym razem, kiedy cesarz Konstantyn I Wielki skazał trzech młodzieńców Miry na karę śmierci za jakieś wykroczenie, nieproporcjonalne do aż tak surowego wyroku, św. Mikołaj udał się osobiście do Konstantynopola, by uprosić dla swoich wiernych ułaskawienie. Kiedy indziej miał swoją modlitwą uratować rybaków od niechybnego utonięcia w czasie gwałtownej burzy.

 

W najtragiczniejszym momencie pojawił się pochwyconym przez sztorm u wybrzeży Lycji i doprowadził ich bezpiecznie do portu. Przybył na pomoc tonącym, wymienionym z imienia: Janowi (ojcu patriarchy Metodego) i Demetriuszowi. Dlatego odbiera cześć również jako patron marynarzy i rybaków. Wyratował z niewoli Arabów chłopca. W czasie zarazy, jaka nawiedziła także jego strony, pokrzepiał tych którzy doświadczali choroby. Wskrzesił trzech podróżnych – zamordowanych w złości w przydrożnym zajeździe przez chciwego oberżystę, za to, że mu nie mogli wypłacić należności. Sławą cudów św. Św. Grzegorz I Wielki (papież), w żywocie św. Mikołaja podaje, że w czasie prześladowania, jakie wybuchło za cesarza Dioklecjana (pocz. wieku IV) Święty został uwięziony. Uwolnił go dopiero edykt mediolański w roku 313. Święty Mikołaj uczestniczył także w pierwszym soborze powszechnym w Nicei (325 r.). Po długich latach błogosławionych rządów Święty odszedł po nagrodę do Pana w dniu 6 grudnia (stało się to między rokiem 341 a 352). Ciało Świętego zostało pochowane ze czcią w Mirze, gdzie przetrwało do roku 1087. Gdy Mira dostała się w ręce Saracenów, miasta włoskie wykorzystały okazję, by zdobyć relikwie Mikołaja. Zostały one wykradzione przez kupców włoskich i dnia 9 maja w roku 1087 dotarły do Bari na południu Włoch. 29 września 1089 roku jego grobowiec w bazylice wystawionej ku jego czci uroczyście poświęcił papież bł. Urban II. Najstarsze ślady kultu św. Mikołaja napotykamy w wieku VI, kiedy to cesarz Justynian wystawił Świętemu w Konstantynopolu jedną z najwspanialszych bazylik. Cesarz Bazyli Macedończyk (w. VII) w samym pałacu cesarskim wystawił kaplicę ku czci Świętego. Do Miry udawały się liczne pielgrzymki. W Rzymie św. Mikołaj miał dwie świątynie, wystawione już w wieku IX. Papież św. Mikołaj I Wielki (858-867) ufundował ku czci swojego patrona na Lateranie osobną kaplicę. Z czasem liczba kościołów Św. Mikołaja w Rzymie doszła do kilkunastu! W całym chrześcijańskim świecie św. Mikołaj miał tak wiele świątyń, że pewien autor średniowieczny pisze: „Gdybym miał tysiąc ust i tysiąc języków, nie byłbym zdolny zliczyć wszystkich kościołów, wzniesionych ku jego czci”. W naszym dekanacie kościół św. Mikołaja znajduje się w Bażynach. W XIII wieku pojawił się zwyczaj rozdawania w szkołach pod patronatem św. Mikołaja stypendiów i zapomóg. O popularności św. Mikołaja jeszcze dzisiaj świadczy piękny zwyczaj przebierania ludzi za św. Mikołaja i rozdawanie dzieciom prezentów. Odbywa się to w różnych formach: „Św. Mikołaj” przychodzi w przebraniu biskupa do domów, przyjeżdża na saniach. W sklepach przez cały już 

Adwent „Mikołaje” wręczają podarki dzieciom, kupione przez rodziców. Niestety, popularne wyobrażenie „świętego Mikołaja” jest mieszanką elementów różnych kultur ludowych: niderlandzki zwyczaj obdarowywania dzieci prezentami w dniu jego święta miesza się tu z wyobrażeniem czarodzieja, który karze niegrzeczne dzieci, grzeczne zaś nagradza. Podobiznę Świętego opublikowano na znaczkach pocztowych w wielu krajach. Postać św. Mikołaja uwieczniło wielu malarzy i rzeźbiarzy. Najstarszy wizerunek św. Mikołaja (z VI w.) można oglądać w jednym z kościołów Bejrutu. W Polsce kult św. Mikołaja był kiedyś bardzo popularny. Jeszcze dzisiaj w naszej Ojczyźnie jest aż 327 kościołów pod jego wezwaniem. Do najokazalszych należą kościoły w Gdańsku i w Elblągu. Święty Mikołaj w naszym kraju odbierał kult jako patron panien, marynarzy, rybaków, dzieci, więźniów i piekarzy. Zaliczany był do 14 Orędowników. Zanim jego miejsce zajął św. Antoni Padewski, św. Mikołaj był wzywany we wszystkich naglących potrzebach. Kościół wspomina Św. Mikołaja biskupa w dniu 6 grudnia. Św. Mikołaj jest patronem Grecji, Rusi, Antwerpii, Berlina, Miry, Moskwy, Nowogrodu. Patronuje bednarzom, cukiernikom, dzieciom, flisakom, jeńcom, kupcom, marynarzom, młynarzom, notariuszom, pannom, piekarzom, pielgrzymom, piwowarom, podróżnym, rybakom, sędziom, studentom, więźniom, żeglarzom. W ikonografii św. Mikołaj przedstawiany jest w stroju biskupa łacińskiego lub greckiego. Jego atrybutami są m. in.: anioł, anioł z mitrą, chleb, troje dzieci lub młodzieńców w cebrzyku, trzy jabłka, trzy złote kule na księdze lub w dłoni (posag, jaki według legendy podarował biednym pannom), pastorał, księga, kotwica, sakiewka z pieniędzmi, trzy sakiewki, okręt, worek prezentów. Warto pamiętać, że cały grudzień jest naznaczony pokojem i dobrem. Św. Mikołaj przynosi nam w ten dzień prezenty: zapakowane w kolorowy papier „dobro” i nie mniej ważny prezent wręczany w zimowy wieczór – pokój. Pokój serca i miłość wigilijnego wieczoru. Misja św. Mikołaja zaczyna się 6 grudnia, ale nie kończy się pod choinką; trwa w Kościele przez cały rok. W tym wyraża się chrześcijańska Caritas, o której przypomniał papież Benedykt XVI w swej encyklice Deus caritas est. Bóg jest miłością, odwiecznym darem dla wszystkich ludzi: życiem i szczęściem, którego znakiem, tu na ziemi w grudniu, są roześmiane oczy dziecka na widok choinki i wyciągnięte ręce do św. Mikołaja; roześmiane oczy i wyciągnięte ręce nie do pohukującego Merry Christmas pajaca w czerwonym kubraku na saniach ciągnionych przez renifery, lecz do świętego kapłana, biskupa – pasterza, który zna problemy i potrzeby swoich podopiecznych i stara się im zaradzić tylko nie słowem, lecz dobroczynnością, modlitwą, czynieniem dobra na co dzień.                                             

Opracował: o. Dariusz Szymaniak OFM - proboszcz

Ołtarz główny

Święty Piotr, Apostoł

 

Jezus ChrystusZmartwychwstały

Święty Paweł, Apostoł

Szymon Piotr (łac. Petrus– „skała”.Według Ewangelii Piotr był rybakiem w Kafarnaum w Galilei, a następnie uczniem i apostołem Jezusa. Ukazany w Ewangeliach jako mający pierwszeństwo wśród Dwunastu z ustanowienia Chrystusa.

W ikonografii przedstawiany jest jako starzec, w dłoni trzyma dwa klucze (srebrny i złoty) symbolizujące klucze Królestwa Bożego 

Innymi atrybutami są:kogut, odwrócony krzyż.

 

 W centralnej części prezbiterium rozpoznajemy Jezusa Chrystusa obejmującego krzyż – znak zbawienia, bo właśnie przez mękę i śmierć na krzyżu Jezus Chrystus wysłużył nam zbawienie.  

Rany na  dłoniach świadczą o Zmartwychwstałym, który wskazuje lewą dłonią na swoje serce włócznią przebite, które ukochało każdego człowieka. Także i CIEBIE!

 Szaweł z Tarsu, – Zwany Apostołem Narodów (3 podróże misyjne), choć nie należał do grona dwunastu apostołów. Był nawróconym faryzeuszem, który wcześniej prześladował chrześcijan. Autor 13. listów wchodzących w skład Nowego Testamentu.

W ikonografii przedstawiany z mieczem, ponieważ 29 czerwca 67 r. został ścięty w Rzymie

Belka tęczowa - wieńcząca prezbiterium

Belka tęczowa  pozioma belka spinająca łuk tęczowy, najczęściej drewniana.

W średniowieczu umieszczano na niej grupę ukrzyżowania. Prawdopodobnie jest to nawiązanie do miejsca usytuowania ołtarza Krzyża Świętego dostawionego do lektorium, które zanikło w średniowieczu.

Święty Jan, Apostoł

Jezus Chrystusukrzyżowany

Maryja Matka Jezusa

Jan Ewangelista, Jan Apostoł – to jeden z dwunastu apostołów Jezusa Chrystusa, Pochodził z Galilei, prawdopodobnie z Betsaidy. Był synem Zebedeusza i Salome i młodszym bratem Jakuba. W chwili powołania przez Jezusa pomagał ojcu w rybactwie nad Jeziorem Galilejskim. Powołany został wraz ze swym bratem Jakubem oraz z Piotrem i Andrzejem.Uważany jest za najmłodszego z apostołów i umiłowanego ucznia Jezusa. Należał do trzech wybranych uczniów, których Jezus zabierał ze sobą w szczególnych momentach swej misji. W ten sposób Jan stał się świadkiem wskrzeszenia córki Jaira, tajemnicy przemienienia na Górze Tabor i zmagań Jezusa w Ogrodzie Getsemani.

Najważniejsze, obok zmartwychwstania Jezusa, wydarzenie opisane w Nowym Testamencie.

W chrześcijaństwie jest uważane za wydarzenie

o charakterze zbawczym i stanowi (obok zmartwychwstania) główny temat nauki o odkupieniu.

„A o godzinie szóstej ciemności ogarnęły ziemię (i trwała) aż do godziny dziewiątej. O godzinie dziewiątej Jezus zawołał wielkim głosem: Eloi, Eloi, lamma sabachtani! To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił…

…A Jezus, zawoławszy donośnym głosem, skonał. Wtedy zasłona w świątyni rozdarła się na dwie części — od góry aż do dołu.

A setnik, który stał naprzeciw, widząc, że tak skonał, rzekł: Ten Człowiek był naprawdę Synem Bożym

(Mk 15,33-39)

Maria z Nazaretu, hebr. Miriam, matka Jezusa Chrystusa, żona Józefa z Nazaretu, jedna z głównych osób w wierze wielu wyznań chrześcijańskich

Tej postaci przydawany jest tytuł Theotokos, czyli Matki Bożej, który przyznał jej sobór efeski.

Maria stała pod krzyżem wraz z Marią Magdaleną, Marią Kleofasową oraz Janem. Tam w duchowym testamencie jej syn, ustanowił między nią a jego umiłowanym uczniem duchową relację macierzyńską, która zgodnie z wiarą Kościoła jest otwarta dla wszystkich uczniów Jezusa.

 Atrybuty- lilia, róża, palma

 

Ołtarz boczny z lewa nawa

Św. Stanisław Kostka

 

Niepokalane Poczęcie

Św. Tereska z Lisieux 

Stanisław Kostka herbu  Dąbrowa 

(ur. 28.10.1550 r.              w  Rostkowie, zm. 15.08. 1568 r. w Rzymie) – polski jezuita, jeden z katolickich patronów Polski,               a ponadto patron ministrantów, polskich dzieci i    młodzieży.

Uczy on nas, że możemy żyć w przyjaźni z Bogiem

i że drogą do spotkania z Bogiem są sakramenty. Kierował się słowami:  "Do wyższych rzeczy jestem stworzony i dla nich pragnę żyć" co oznacza, że całe swoje życie chciał poświecić Bogu.

Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny twierdzenie teologiczne  definiujące szczególny stan świętości będący przywilejem Marii z Nazaretu, ogłoszone w Kościele katolickim 8 grudnia 1854 roku przez Piusa IX jako dogmat wiary.

Do niepokalanego poczęcia odnosi się słowa:

*Wprowadzam nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę, pomiędzy potomstwo twoje a potomstwo jej; ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę(protoewangelia – Rdz 3,14) – znajduje się tu obietnica zwycięstwa nad grzechem,

*Cała piękna jesteś, przyjaciółko moja, i nie ma w tobie skazy (Pnp 4,7) – bez skazy,

*Potem wielki znak się ukazał na niebie: Niewiasta obleczona w Słońce i Księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu (Ap 12,1) – blask światła oznacza świętość.

Zapraszamy w każdą nidzielę o godz. 10:30 do wspólnego śpiewu Godzinek ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP 

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, znana też jako Mała Teresa, Mały Kwiatek– francuska karmelitanka bosa,  dziewica oraz doktor Kościoła.

Świadectwo życia świętej Teresy:

- uczy nas prostoty serca, znaczenia małych kroków w drodze ku świętości

- stanowi cenne wskazówki dla życia duchowego

- ukazuje, że warto dążyć do realizacji pragnień i marzeń, zawierzając się w tym Bogu

- uwrażliwia na piękno w rzeczach na pozór prostych

- pobudza do umiłowania prawdy.

Ołtarz boczny - prawa nawa

 

Św. Antonii

 

Św. Józef

 

Św. Franciszek

 

Antoni z Padwy,  właśc. Fernando Martins de Bulhões  (ur. 1195 zm. 13.06.1231) – portugalski teolog, franciszkanin, prezbiter i doktor Kościoła. Patron rzeczy zagubionych. Jeśli czujesz, że ucieka ci coś ważnego, bez czego życie traci sens – przedzieraj się, szukaj, nie ustępuj. Gdy zdasz sobie sprawę, że ci zależy i trzeba działać. Być może właśnie dzięki Antoniemu sobie to uświadomisz. Niewielu było na świecie ludzi tak światłych, by w kilku słowach móc zmieniać serca słuchających.

W naszym koście nabożeństwo za wstawiennictwem św. Antoniego w każdy wtorek po porannej mszy.

Józef z Nazaretu

 hebr., Sprawiedliwy małżonek Marii z Nazaretu, tradycyjnie nazywany jej Oblubieńcem, opiekun Świętej Rodziny,  Uznany za patrona chrześcijańskich małżeństw, rodzin oraz ludzi pracy i dobrej śmierciJako głowa Świętej Rodziny z Nazaretu, został przez Boga obdarzony wyjątkową łaską i zaufaniem, wyrażająca się w tym, że Bóg powierzył mu Marię i Jezusa - Syna Bożego pod jego opiekę. Św. Józef przez Kościół katolicki jest ukazywany również jako pogromca duchów piekielnych.

Franciszek z Asyżu, właśc. Giovanni di Pietro di Bernardone, nazywany Biedaczyną z Asyżu (ur. się w 1181 zm. 03.10.1226) – założyciel zakonu franciszkanów, a pośrednio także klarysek i tercjarzy, 

misjonarz, mistyk średniowieczny, stygmatyk,uważany za patrona ekologii.

Święty zachęca nas swoim przykładem do prostoty i postawienia Boga na pierwszym miejscu, a to prowadzi do spokoju i spełnienia w życiu. Gdzie jest ubóstwo z radością, tam nie ma ani chciwości, ani skąpstwa”.

W naszym koście nabożeństwo za wstawiennictwem św. Franciszka w każdy czwartek po porannej mszy.

M a t k a B o ż a N i e u s t a j ą c e j P o m o c y

 

 

M a t k a  B o ż a  N i e u s t a j ą c e j  P o m o c y

Wizerunek (ikona) Matki Bożej  Najświętszej Maryi Panny, patronki najbardziej smutnych i potrzebujących, którzy odczuwają szczególnie potrzebę miłości i opieki.  27 czerwca obchodzony jest jako dzień poświęcony Matce Bożej Nieustającej Pomocy.

Symbolika obrazu

Obraz - ikona przedstawia cztery święte postacie: Dziewicę Maryję, Dzieciątko Jezus oraz świętych archaniołów Michała i Gabriela. Postacie te opisują litery, umieszczone w tle ikony:

·      MP-ΘΥ - Maryja - Matka Boga (po obu stronach górnej części obrazu)

·      IC-XC - Jezus Chrystus (po prawej stronie głowy Dzieciątka Jezus)

·      ΟΡМ - Archanioł Michał (nad aniołem, po lewej stronie oglądającego obraz)

·      OΡГ - Archanioł Gabriel (nad aniołem, po prawej stronie).

Maryja, a właściwie połowa Jej postaci, jest przedstawiona w czerwonej tunice, granatowym płaszczu od spodu zielonym i w niebieskim nakryciu głowy, przykrywającym włosy i czoło. Na welonie, w jego środkowej części, znajduje się złota gwiazda z ośmioma prostymi promieniami, a obok malarz umieścił krzyż promienisty na wzór gwiazdy. Jej głowę otacza, charakterystyczny dla szkoły kreteńskiej, kolisty nimb. Oblicze Maryi jest lekko pochylone w stronę Dzieciątka Jezus trzymanego na lewej ręce. Prawą, dużą dłonią o nieco dłuższych palcach, charakterystycznych dla obrazów typu Hodigitria – znaczy „wskazująca drogę”, Maryja obejmuje ręce Jezusa. Jej spojrzenie charakteryzuje czuły smutek, ale nie patrzy na swojego Syna, lecz wydaje się przemawiać do patrzącego na obraz. Miodowego koloru oczy i mocno podkreślone brwi dodają obliczu piękna

i wyniosłości.

Dzieciątko Jezus jako jedyne przedstawione jest w całości. Spoczywając na lewym ramieniu Matki, rączkami ujmuje mocno Jej prawą dłoń. Przyodziane jest w zieloną tunikę z czerwonym pasem i okryte czerwonym płaszczem. Opadający prawy sandał z nóżki pozwala dostrzec spód stopy, co może symbolizować prawdę, że będąc Bogiem jest także prawdziwym człowiekiem. Jezus ma kasztanowe włosy,

 a Jego rysy twarzy są bardzo dziecięce. Stopy i szyja Dzieciątka wyrażają jakby odruch nagłego lęku przed czymś, co ma niechybnie nadejść. Tym natomiast, co wydaje się przerażać małego Jezusa, jest wizja męki i cierpienia, wyrażona poprzez krzyż i gwoździe niesione przez Archanioła Gabriela. Po drugiej stronie obrazu Archanioł Michał ukazuje inne narzędzia męki krzyżowej: włócznię, trzcinę z gąbką i naczynie z octem.

             Maryja, pomimo że jest największą postacią obrazu, nie stanowi jego centralnego punktu. W geometrycznym środku ikony znajdują się połączone ręce Matki i Dziecięcia, przedstawione w taki sposób, że Maryja wskazuje na swojego Syna, Zbawiciela. Mamy tutaj do czynienia z typem ikony zwanej „Hodigitria” – bo Maryja wskazuje na Chrystusa, Który sam siebie nazwał „Drogą, Prawdą i Życiem” (J 19,25).

          W naszym kościele zanosimy prośby za wstawiennictwem MB Nieustającej Pomocy w każdą środę o godz. 8:00 w czasie Mszy św. zbiorowej.

Intencje i ofiary można składać do skarbonki umieszczonej w ścianie pod pierwszym oknem z lewej strony.

Witraż w pierwszym oknie z lewej strony

Obraz Miłosierdzia Bożego i Św. s. Faustyna Kowalska 

Miłosierdzie Boże – w teologii chrześcijańskiej główna prawda wiary i największy z przymiotów Boga, polegający na przebaczeniu grzesznikom.

Problematyką Bożego Miłosierdzia i jego znaczenia w moralności chrześcijańskiej zajmował się m.in. papież Jan Paweł II w encykliceDives in misericordia. Papież podkreślił, że miłosierdzie "w swoim właściwym i pełnym kształcie objawia się jako dowartościowanie, jako podnoszenie w górę, jako wydobywanie dobra spod wszelkich nawarstwień zła, które jest w świecie i w człowieku". "W takim znaczeniu miłosierdzie stanowi podstawową treść orędzia mesjańskiego Chrystusa oraz siłę konstytutywną Jego posłannictwa". Przypomina też, że szczytem objawienia się Bożego Miłosierdzia jest misterium paschalne Chrystusa. "Krzyż stanowi najgłębsze pochylenie się Boga nad człowiekiem, nad tym, co człowiek – zwłaszcza w chwilach trudnych i bolesnych – nazywa swoim losem". Papież naucza, że gotowość Boga w przyjmowaniu marnotrawnych synów jest  niewyczerpana, a ograniczyć może ją tylko upór człowieka i brak pokuty. Miłosierdzie nie oznacza pobłażliwości wobec zła, a warunkiem przebaczenia jest naprawienie tego zła i zadośćuczynienie.

Według katolików rola Miłosierdzia Bożego w życiu człowieka została objawiona przez Jezusa za pośrednictwem św. Faustyny Kowalskiej. Światowym centrum jego kultu jest Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach. Z objawieniami św. Faustyny wiążą się nowe formy nabożeństwa, z których najważniejszą jest Święto Miłosierdzia, czyli pierwsza niedziela po Wielkanocy, kiedy każdy przyjmujący Komunię św. zostaje uwolniony od wszystkich kar. Również z koronką, obrazem, godziną i apostolstwem miłosierdzia wiążą się obietnice niezmierzonych łask. Istotą tego nabożeństwa jest ufność wobec Boga              i miłosierdzie wobec ludzi.                                         JEZU UFAM TOBIE

W naszym kościele odmawiamy Koronkę do Bożego Miłosierdzia w każdy piątek po porannej Mszy św.

Pierwszy witraż z lewej strony

           Od 13 maja do 13 października 1917 roku na obrzeżach miasteczka Fatima, w miejscu zwanym Cova da Iria, Matka Boża ukazywała się trojgu wiejskim dzieciom nie umiejącym jeszcze czytać. Byli to Łucja dos Santos (10 lat), Hiacynta Marto (7 lat) i Franciszek Marto (9 lat). Łucja była cioteczną siostrą rodzeństwa Marto. Wcześniej, zanim pastuszkom objawi się Matka Boża, przez ponad rok, od marca 1916 roku, przygotowuje ich na to Anioł, który w kolejnych miesiącach objawiał się im kilkakrotnie, zachęcając także do umartwień, które byłyby zadośćuczynieniem za grzechy ludzi. "Jasna Pani", gdyż dopiero na koniec objawień wyjawia swe imię (jestem Matką Bożą Różańcową), przekazuje pastuszkom niezwykle bogate w treści przesłanie i liczne polecenia. Poczynając od 13 maja w kolejnych miesiącach prosi je, aby codziennie odmawiały różaniec w intencji pokoju, aby przyjmowały cierpienia jako zadośćuczynienie za grzechy i nawrócenie grzeszników, ukazuje im swoje Niepokalane Serce, mówi, że Pan Jezus pragnie, by kult Jej Serca się szerzył, zapowiada wielki cud na zakończenie objawień.

Figura MB Fatimskiej

OBJAWIENIA FATIMSKIE W ŻYCIU JANA PAWŁA II

Fatima, miejsce cudownych objawień z 1917 roku miało wpływ na cały Jego pontyfikat, a On sam nazywany niekiedy "fatimskim papieżem". Przemawia za tym wiele faktów. Najbardziej bolesny to zamach na Jana Pawła II, który nastąpił 13 maja 1981 roku na Placu Świętego Piotra w Rzymie, dokonany przez tureckiego zamachowca Ali Agcę. Zamach ten miał miejsce dokładnie w 64 rocznicę objawień w Fatimie. Na Placu Świętego Piotra znajdowała się tego dnia figura Matki Boskiej Fatimskiej, która przyjechała z pielgrzymami na audiencję generalną do Papieża. Po zamachu, w którym Ojciec Święty został postrzelony w brzuch i bardzo cierpiał, lecz jadąc do szpitala; wg relacji osobistego sekretarza ks. abp. Stanisława Dziwisza cały czas powtarzał krótkie modlitwy "Maryjo Matko Moja", gdyż Matka Boża miała bardzo duże znaczenie w Jego życiu.

Kulę, którą lekarze usunęli w czasie operacji, papież ofiarował MB Fatimskiej

i umieszczono ją w koronie figury Matki Bożej Fatimskiej.

                Odpowiadając na prośbę Matki Bożej w naszej parafii codziennie o godz. 17:30 odmawiany jest różaniec święty, a wszyscy chętni mogą jeszcze dołączyć do Wspólnoty Żywego Różańca.

Wakacyjny cykl pt: „Kościół pełen Świętych”

 

 

Św. Klara z Asyżu

właściwie- Chiara Offreduccio                          (1194-1253)

W roku 1212 za przykładem Franciszka z Asyżu zdecydowała się na ubogie życie monastyczne, stając się pierwszą klaryską. Przeżyła 42 lata w klasztorze San Damiano w swym rodzinnym Asyżu. Ciało św. Klary spoczywa w asyskiej bazylice, dedykowanej jej imieniu.Św. Klara patronuje: bieliźniarkom, hafciarkom oraz praczkom i osobom chorym na oczy, ogłoszona została także patronką radia, telewizji i malarzy. W ikonografii św. Klara przedstawiana bywa w brązowym habicie przepasanym franciszkańskim białym sznurem z trzema węzłami symbolizującymi śluby ubóstwa, posłuszeństwa i czystości.

W ręku trzyma monstrancję lub lilię.

 

Modlić się zawsze do Niego czystym sercem i mieć pokorę, cierpliwość w utrapieniach i chorobie oraz kochać tych, którzy nas prześladują, ganią i obwiniają, bo Pan mówi: „Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie".

 

Św. o. Pio z Pietrelciny

właściwie Francesco Forgione,

(1887 -1968) – OFM Cap., prezbiter i włoski kapucyn stygmatyk.

Ojciec Pio wierzył, że miłość Boga była nierozerwalnie związana z cierpieniem i że przyjmowanie wszystkich cierpień ze względu na Boga jest drogą duszy do osiągnięcia jedności z Nim. W czasie jego cierpień duchowych jego zwolennicy wierzyli, że ojciec Pio był atakowany, zarówno fizycznie, jak i duchowo, przez diabła.

Od 1918 roku ojciec Pio otrzymał stygmaty – pięć krwawiących ran na ciele, znajdujących się w miejscach ran Jezusa Chrystusa zadanych mu podczas ukrzyżowania. Rany te miały pozostać na ciele ojca Pio przez ponad 50 lat, aż do końca jego życia. Krew wypływająca ze stygmatów miała pachnieć jak perfumy lub kwiaty.

W 1968 r., w momencie śmierci ojca Pio, jego stygmaty zniknęły, nie pozostawiając blizn.

„Cierpliwość jest tym doskonalsza,   im mniej jest zmieszana z nadmierną troską i niepokojem. Jeżeli dobry Bóg chce przedłużać godzinę próby, to nie skarżcie się i nie dociekajcie, stawiając pytanie: "dlaczego?" Ale pamiętajcie    o tym, że synowie Izraela przez czterdzieści lat wędrowali po pustyni, zanim postawili stopę w Ziemi Obiecanej.”

Wakacyjny cykl pt: „Kościół pełen Świętych”

 

 

Św. Jan Paweł II

właśc. Karol Józef Wojtyła; ur. 18 maja 1920 w Wadowicach, zm. 2 kwietnia2005 w Watykanie) –264. papież.Poeta i poliglota, a także aktor niezawodowy, dramaturg i pedagog. Filozof historii, fenomenolog, mistyk i przedstawiciel personalizmu chrześcijańskiego. Charakterystycznym elementem pontyfikatu Jana Pawła II były podróże zagraniczne. Odbył ich 104, odwiedzając wszystkie zamieszkane kontynenty. Podczas swojego pontyfikatu Jan Paweł II beatyfikował i kanonizował o wiele więcej osób niż jakikolwiek poprzedni papież. Ogłosił błogosławionymi w sumie 1338 ludzi, a świętymi 482 osoby.Wspomnienie liturgiczne

  22 października (dzień inauguracji pontyfikatu); atrybuty - pierścień rybaka, buty papieskie, pastora ł, piuska, mitra

 

"Nie lękajcie się. Otwórzcie, otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!".

 

Sługa Boży Kardynał Stefan Wyszyński

Stefan Wyszyński (1901 - 1981)  Uważany za jednego z największych Polaków XX wieku, zwany Prymasem Tysiąclecia, mąż stanu, obrońca praw człowieka, narodu i Kościoła, doktor prawa kanonicznego, kaznodzieja, publicysta,kapelan duszpasterstwa Wojska Polskiego. Twórca akcji duszpasterskich: Jasnogórskich Ślubów Narodu Polskiego czy Wielkiej Nowenny Tysiąclecia, inwigilowany przez represyjny system UB i SB oraz internowany przez władze komunistyczne PRL. Przebywał w następujących miejscach odosobnienia:

·         Rywałd 

·         Stoczek Klasztorny 

·         Prudnik 

·         Komańcza 

 

"Albo Polska będzie katolicka,

albo nie będzie jej wcale"

 

 

Św. Matka Teresa

z Kalkuty

 

Św. Szymon

z Lipnicy Murowanej

właściwie Agnes Gonxha Bojaxhiu (1910-1997) – albańska zakonnica, założycielka zgromadzenia Misjonarek Miłości.

Przez ponad 45 lat prowadziła hospicja dla umierających, ubogich, chorych i sierot. Już w latach 70. była znana na świecie jako obrończyni biednych i bezbronnych. O jej życiu i działalności powstawały liczne filmy i książki. W 1979 roku otrzymała Pokojową Nagrodę Nobla, a rok później najwyższe indyjskie odznaczenie państwowe – order Bharat Ratna – za pracę humanitarną. Misjonarki Miłości systematycznie rozwijały się i w roku jej śmierci obsługiwały 610 misji w 123 krajach (hospicja, domy dla zakażonych HIV/AIDS, trądem i gruźlicą, jadłodajnie, programy wspierające dzieci i rodziny, domy dziecka i szkoły).

 

Im mniej dóbr będziecie mieli, tym więcej będziecie mogli oddać, im więcej posiadacie, tym mniej oddacie.

 

Szymon z Lipnicy )1440-1482) – polski święty Kościoła katolickiego, prezbiter, kapłan z zakonu oo. Bernardynów. Od lipca 1482 do 6 stycznia 1483 Kraków dotknięty był epidemią cholery. Wówczas franciszkanie z klasztoru bernardynów, a wśród nich św. Szymon, niestrudzenie otaczali chorych opieką. O. Szymon gorliwie opiekował się chorymi i udzielał sakramentów. Wkrótce sam zachorował. Z pokorą znosząc cierpienia choroby, przy końcu życia wyraził pragnienie, aby pochowano go pod progiem kościoła, tak by wszyscy po nim deptali.

Po śmierci Szymona odnotowano ponad 370 cudownych uzdrowień i łask przypisywanych jego wstawiennictwu; grób świętego odwiedzali liczni pielgrzymi.

Wspomnienie Świętego obchodzimy 18 lipca. Jest patronem miasta Krakowa, kaznodziejów i studentów.

 

Jego zawołanie: „Jezu, Jezu, Jezu”

 

Św. Andrzej Bobola

herbu Leliwa (ur. 30.11.1591 w Strachocinie,zm. 16.05.1657 w Janowie Poleskim) – polskiduchowny katolicki, jezuita,  misjonarz, kaznodzieja, 

męczennik, autortekstu ślubów lwowskichkróla Jana Kazimierza zwany apostołem Polesia oraz jedenz katolickich patronów Polski.
Modlitwa o pomoc określonej trudności

Święty Andrzeju Bobolo! Na drodze Twojego życia natrafiałeś na przeszkody, które stopniowo pokonywałeś z pomocą ufnej modlitwy. Dzięki niej rozpoznawałeś znaki otrzymywane od Boga: przeszkody stawały się stopniami na drodze w ślad za Jezusem. Oto staję wobec trudności, która przekracza moje siły: ..................... Wspieraj mnie swym orędownictwem, abym przez cierpliwą modlitwę znalazł pokój w bliskości Jezusa, a z Jego pomocą wytrwał aż do rozwiązania trudności ku chwale Boga Ojca, który z Synem i Duchem Świętym panuje na wieki wieków. Amen

 

Matka Boża Gietrzwałdzka

W Gietrzwałdzie – małej warmińskiej wiosce miały miejsce objawienia Najświętszej Maryi Panny, które do tej pory jako jedyne na ziemiach polskich zostały oficjalnie uznane przez władzę kościelną. Objawienia trwały od 27 czerwca do 16 września 1877 roku. Głównymi wizjonerkami były: trzynastoletnia Justyna Szafryńska i dwunastoletnia Barbara Samulowska. Matka Boża przemówiła do nich po polsku, co miało szczególne znaczenie na terenach zaboru pruskiego, które były poddawane w tamtym czasie intensywnej germanizacji.

Na zapytanie dziewczynek: Kto Ty Jesteś? Odpowiedziała:„Jestem Najświętsza Panna Maryja Niepokalanie Poczęta!” Na pytanie: Czego żądasz Matko Boża? Padła odpowiedź:„Życzę sobie, abyście codziennie odmawiali różaniec!”.

 

Sługa Boży

ks. Bruno Siegel

Urodził się 6 listopada 1889 roku w Wąbrzeźnie.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1913 roku. Pełnił posługę wikariusza parafialnego w Parafii w Radostowie, Mrągowie i Dobrym Mieście.

Natomiast od 1931 roku był proboszczem w Parafii w Miłakowie i kapelanem w Morągu. Został wywieziony i zamordowany przez żołnierzy sowieckich, a Jego ciało odnaleziono w miejscowości Stare Bolity k. Miłakowa

 30 stycznia w 1945 r.

Spoczywa na cmentarzu parafialnym w Miłakowie.

 

Został on włączony w poczet 46 męczenników z okresu II wojny światowej

 

 

Błogosławiony

Ks. Jerzy Popiełuszko

  (ur. 14.091947 w Okopach, zm. 19.10.1984 we Włocławku) – tercjarz franciszkański, kapelan warszawskiej „Solidarności”, obrońca praw człowieka w PRL, zamordowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa, błogosławiony i męczennik Kościoła katolickiego. Dewiza ks. Jerzego Popiełuszki: „Zło dobrem zwyciężaj” okazała się szczególnie ważna, gdy rozpoczął się stan wojenny i poruszone zostały struny wrogości i nienawiści. Uznanie, jakie zdobył już wcześniej wśród robotników, lekarzy czy studentów, pozwoliło mu mieć wpływ na różne środowiska i przypominać o chrześcijańskim wymiarze w przeżywaniu trudnej rzeczywistości. Odtąd coraz częściej nawiązywał do słów z Listu do Rzymian: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj!” (12, 21). One stanowiły też motyw przewodni jego homilii głoszonych podczas Mszy św. za Ojczyznę.

Wyszukiwanie

Dzisiaj jest

środa,
27 października 2021

(300. dzień roku)

BIULETYN PARAFIALNY

Licznik

Liczba wyświetleń:
2889090

nowy